Wennen aan de baby

Ondertussen ben ik al bijna 33 weken zwanger en begin ik steeds meer te bedenken hoe het straks allemaal gaat met de baby erbij. Hebben we alles? Moeten we nog wat klaar maken? Hoe willen we het deze keer gaan doen en hoe zullen de kinderen het vinden?

De vorige keren na de geboorte van een baby moesten de kinderen best wel even wennen. De eerste keer dat Tijn er een zusje bij kreeg vond hij dat heel erg leuk. Ik zie zo nog voor me hoe trots hij naar zijn zusje keek en hoe interessant hij alles vond, maar hij moest ook leren dat de aandacht wat meer verdeeld moest worden. Met borstvoeding ben ik gelukkig erg handig en dus konden we ook tijdens de voedingsmomenten toch nog even samen een boekje lezen, samen spelen en als het écht nodig was dan kon ik met Lenthe aan de borst toch wel even wat pakken voor Tijn.

Bij de geboorte van Quinten was de wenperiode roeriger. Quinten is wat te vroeg geboren waardoor we nog een paar dagen in het ziekenhuis moesten blijven. De kids vonden het lastig dat mama ineens niet thuis was en misten hun moeder erg. Toen we allemaal weer thuis waren moesten ze wel aan de nieuwe situatie wennen en verwerken dat mama er een paar dagen ineens niet was geweest. Ze aten slecht en gingen moeilijk slapen. Gelukkig vonden ze hun kleine broertje ook reuze interessant en omdat ze zo goed samen konden spelen had mama ook genoeg tijd voor ons nieuwe kleintje.

Nu kijken ze uit naar de geboorte van ons vierde kindje. Tijn die trots is dat hij voor de derde keer grote broer wordt, Lenthe die ook erg benieuwd is naar de baby, maar die toch ook stiekem hoopt dat het toch een meisje blijkt te zijn (Ja! Ze krijgen er een broertje bij!!) en Quinten die eindelijk écht grote broer is. We vertellen ze alvast over hoe het straks kan gaan bij de bevalling en hoe het is om een pasgeboren baby te hebben. Ik probeerde ze uit te leggen dat wij na de geboorte net zo veel van hun houden als nu, maar dat we de eerste tijd ook wel druk zijn met de baby en dat het zorgen voor een baby soms erg vermoeiend kan.

Ik las eens een mooi stukje in een boek (helaas weet ik niet meer welk boek) over dat kinderen zich bedreigt kunnen voelen door de komst van een nieuwe baby. Dat ze angst kunnen krijgen dat de ouders nu minder van hun houden en ze de liefde moeten delen. In het boek werd de vergelijking gemaakt met een relatie. Stel je voor dat je partner je vertelt dat hij zoveel van jou houdt en dat hij daarom heeft besloten er nog een vrouw bij te nemen. Het is goed te realiseren dat het voor kinderen hetzelfde kan voelen. Ik probeerde de kinderen uit te leggen dat je liefde niet hoeft te delen. “Liefde is als een taart. Je hoeft de taart niet te delen, bij elk kindje komt er een taart bij!” vertelde ik. Een van de kids vroeg mij hierop: “Mam, mogen we dan als de baby geboren is allemaal een hele taart opeten?” Helaas, dat was dus nog wat te lastig om te begrijpen. (En ik geef toe: als mijn man met dezelfde uitleg zou komen over die taarten, dan zou ik ook aangeven dat één taart wel genoeg is 😉 )

We zullen het straks gewoon moeten ervaren hoe de kinderen reageren. Ter voorbereiding op de baby hebben we de kids al meerdere keren meegenomen naar de verloskundige, boeken gelezen over het krijgen van een baby’tje/broertje, filmpjes gekeken over de ontwikkelingen van de baby in de buik, samen namen bedacht (vooral het verzinnen van de meest gekke namen voor de baby vonden de kids erg leuk), buikschilderingen gemaakt en babygetrappel gevoeld. Ook hebben we herinneringen opgehaald van toen de kids zelf nog heel klein waren en de kids willen nu sparen voor een cadeautje voor de baby (zo lief!). En voor de eerste tijd met de baby houden we er rekening mee dat iedereen misschien wel even moet wennen. We zorgen bijvoorbeeld dat we extra momentjes inplannen waarop we even één op één aandacht hebben voor de baby en zullen de kinderen er zo veel mogelijk (en zoveel als de kinderen zelf willen) bij de baby betrekken.

We kijken er naar uit!! Maar nog even geduld, eerst nog even genieten van de zwangerschap: van dat fijne getrappel in mijn buik, dat zal ik wel missen!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *