Feestdagen vol verleidingen

Met de decembermaand in het vooruitzicht, Sinterklaas voor de deur en kids die al snel weer jarig zullen zijn buig ik mij over de wensen van mijn kinderen. Over wat op hun verlanglijstjes staat en het moois ik zelf voorbij zag komen. Eerder schreef ik al een blog over hoe wij Sinterklaas vieren zonder leugens en een blog over de vijf cadeautjes regel, maar toch blijf ik er mee stoeien. Want wat zullen we dan (nu weer) geven? Wat geven we wanneer? Ze hebben al zoveel en wanneer is genoeg eigenlijk gewoon genoeg?

Het ouderschap heb ik menig maal ervaren als een grote strijd tegen de troep: een uitdaging (of spagaat) tussen organiseren, accepteren en minimaliseren. Van verschillende kanten kregen mijn kinderen regelmatig wat toegestopt. Cadeautjes in overvloed zorgden al snel voor overvolle kasten en een overvol hoofd. Wij hebben dit heel bewust een halt toegeroepen. “Liever geen cadeautjes meer zonder overleg”, “eerst even vragen wat ze graag willen” en “we krijgen liever duurzame cadeau’s of leuke ervaringen”. De cadeautjesstroom hield gelukkig grotendeels op en werd gereduceerd tot een extra zakcentje, een ervaringscadeau of iets duurzaams wat de kinderen zelf graag wilden.

Ook namen wij de spullen die wij hebben eens goed onder de loep. Wat hebben we echt nodig? Wat is ons echt dierbaar en waar wordt echt mee gespeeld? Dit is een proces van meerdere jaren dat nog steeds in gang is. Telkens opnieuw nemen we onze huisraad in onze handen en kijken we er kritisch naar. Vele spullen werden al verkocht op marktplaats, weggegeven of weggebracht naar de kringloop. Minimaliseren, ruimte creëren in hoofd, huis en handen, voelt goed.

Als ouder vind ik het sowieso belangrijk om je op het gebied van materialisme eens goed achter de oren te krabben. “In ons laatste hemd zitten geen zakken” luidt het spreekwoord. Materiaal is maar materiaal, wat na onze dood voor onze nabestaanden nog maar beperkte emotionele waarde zal hebben. Soms hebben we materiaal nodig om te (over)leven of het leven te vergemakkelijken, soms bewaren we materialen omdat ze een emotionele waarde hebben en het is fijn om bepaald materiaal te hebben om het leven te veraangenamen (zoals speelgoed, boeken en wat hobbymaterialen.) Maar het verzamelen van materiaal zal geen doel op zich moeten zijn. Het leven gaat over meer: over samen zijn, verbinding, uitdaging, aandacht, kansen, liefde…

Maar wanneer is genoeg dan ook echt genoeg? Wat is nou te weinig, voldoende en wanneer is het echt te veel? Is het glas halfvol of halfleeg? Dit is natuurlijk een geheel persoonlijke overweging die je alleen maar zelf kunt bepalen. Het heeft alles te maken met jouw eigen visie en levensinstelling. waar je door een goede overweging van alle facetten een eigen keuze in moet maken. Dus waar gaat het echt om, wat wil je meegeven, wat zijn de kosten (in tijd, geld, ruimte) en de baten? Hebben wij of onze kinderen het echt nodig? En wat als we het niet doen?

Een belangrijk element om in dit dilemma mee te nemen is dat je kinderen thema’s van jezelf spiegelen. Thema’s als onvrede, hebzucht, verlangen naar meer, vergelijken met anderen, niet tot spelen kunnen komen zijn vaak een afspiegeling van thema’s van de ouders. Ga eens na wat dit zegt over hoe jij zelf in het leven staat, hoe jij zelf ergens mee omgaat en wat er onbewust bij jou speelt. Opvoeding is zelfopvoeding.

Ik was eigenlijk van plan een blog te schrijven over het speelgoed dat op het verlanglijstje staat van mijn kids, maar ik doe het niet. Ik wil je niet in verleiding brengen. Het leven gaat over meer dan alleen materiaal.

Ik wens je alvast feestdagen vol liefde toe. Heb je vragen over deze blog? Of wil je reageren en vertellen hoe jij omgaat met deze afwegingen? Laat gerust een berichtje achter! Mailen mag ook, mail dan naar info@vrijopgroeien.nl

Liefdevolle groet,

Susanne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *